Het Schimmenrijk

78, Los Angeles-Brentwood, 14 december, vermoord met messteken

Amerikaans acteur, regisseur, scenarioschrijver, producent en activist. Zoon van komiek, acteur, regisseur en scenarioschrijver Carl Reiner en zangeres Estelle Lebost. Broer van regisseur Lucas Reiner. Won twee Emmy’s als beste bijrolacteur in de alternatieve soap All in the Family (1971-78); hij speelde Michael ‘Meathead’ Stivic, de linkse schoonzoon van de aartsconservatieve mopperaar Archie Bunker. Als producent (Castle Rock Entertainment) kreeg Reiner een Oscarnominatie voor de ook door hem geregisseerde rechtbankfilm A Few Good Men (1992). Regiedebuut met de fakedocumentaire This Is Spinal Tap (tevens top-billed en coscenarist; 1984). Regisseerde populaire ‘romcoms’ als When Harry Met Sally… (met een glansrol voor zijn moeder die alleen de klassieke woorden ‘I’ll have what she’s having’ uitspreekt, tevens productie; 1989) en het morbide Misery (naar Stephen King, tevens productie; 1990). Acteerdebuut in het door zijn vader geregisseerde Enter Laughing (C. Reiner; 1967).

Lees verder

96, Madrid, 13 december, natuurlijke dood

Argentijns acteur. Ontvluchtte in 1975 na doodsbedreigingen door een ‘anticommiunistische alliantie’ Argentinië en verwierf ook de Spaanse nationaliteit. Kreeg eerste internationale bekendheid door twee thematisch met de Spaanse Burgeroorlog verbonden films: Cria cuervos.. (als de vader van Ana Torrent; Carlos Saura, 1976) en A un dios desconocido/Aan een onbekende god (top-billed als homoseksuele goochelaar; Jaime Chávarri, 1977). Speelde in zes films die werden genomineerd voor een Oscar in de categorie internationale film: La tregua/The Truce (Sergio Renán, 1974), El nido/The Nest (top-billed tegenover Torrent; Jaime de Armiñán, 1980), Camila (María Luisa Bemberg, 1984), Oscarwinnaar La historia oficial (Luis Puenzo, 1985) en El hijo de la novia (Juan José Campanella, 2001). Speelde ook in de Nederlandse producties De grens (Leon de Winter, 1984) en Flesh + Blood (Paul Verhoeven, 1985).

Lees verder

82, Baarsdorp (gem. Borsele), 12 december, gevolgen van prostaatkanker

Nederlands fotograaf, experimenteel filmmaker en animator. Student van Frans Zwartjes, met wie hij samen zijn eerste animatiefilm maakte, Moving Stills (1972), met als basismateriaal foto’s van De Nooijers vrouw Françoise, die later de meeste van zijn films zou produceren. Maakte een halve eeuw lang experimentele, veelal surrealistische films, vanaf 1989 samen met zijn zoon Menno. Vaak ook voor de camera te zien. Gouden Kalfnominatie voor de korte film De lachende koe (1994). Lange speelfilm: Exit (1997).

Lees verder

98, Jeruzalem, 12 december, natuurlijke dood

Zwitsers producent. Zes van zijn films wonnen een Oscar, waarvan drie in de categorie ‘beste internationale film’: Il giardino dei Finzi Contini (Italië; Vittorio de Sica, 1970), La victoire en chantant/Black and White in Color (Ivoorkust; Jean-Jacques Annaud, 1976) en de schaakfilm La diagonale du fou/Dangerous Moves (Zwitserland; Richard Dembo, 1984). Ook werden Oscars toegekend aan de door Cohn geproduceerde documentaires Le ciel et la boue/Sky Above and Mud Beneath (over een expeditie in Nederlands-Nieuw-Guinea; Pierre Dominique Gaisseau, 1961), American Dream (Barbara Kopple, 1990) en One Day in September (Kevin Macdonald, 1999).

Lees verder

92, Parijs, 12 december, natuurlijke dood

Frans actrice, eigenlijk Françoise de Ribon. Discrete maar verleidelijke verschijning, begin jaren 60 vooral in films op de rand van de ‘nouvelle vague’. Onder meer te zien in L’eau à la bouche (top-billed; Jacques Doniol-Valcroze, 1960), L’immortelle (top-billed; Alain Robbe-Grillet, 1962) en de Nederlandse thriller To Grab the Ring (Nikolai van der Heyde, 1968). Maakte officieel filmdebuut met een bijrol in Donnez-moi la chance (Léonide Moguy, 1957) na eerder te hebben gefigureerd in Love in the Afternoon (Billy Wilder, 1957).

Lees verder

90, Hamburg, 12 december, natuurlijke dood

Duits acteur. Speelde veel in het theater en televisieproducties. Onder meer te zien als de jager in Ich liebe dich, ich töte dich (top-billed; Uwe Brandner, 1971), in Die verlorene Ehre der Katharina Blum (als aanklager; Volker Schlöndorff en Margarethe von Trotta, 1975) en Nimmermeer (Toke Constantin Hebbeln, 2006). Filmdebuut in Eine Handvoll Helden (Fritz Umgelter, 1967).

Lees verder