98, Jeruzalem, 12 december, natuurlijke dood
Zwitsers producent. Zes van zijn films wonnen een Oscar, waarvan drie in de categorie ‘beste internationale film’: Il giardino dei Finzi Contini (Italië; Vittorio de Sica, 1970), La victoire en chantant/Black and White in Color (Ivoorkust; Jean-Jacques Annaud, 1976) en de schaakfilm La diagonale du fou/Dangerous Moves (Zwitserland; Richard Dembo, 1984). Ook werden Oscars toegekend aan de door Cohn geproduceerde documentaires Le ciel et la boue/Sky Above and Mud Beneath (over een expeditie in Nederlands-Nieuw-Guinea; Pierre Dominique Gaisseau, 1961), American Dream (Barbara Kopple, 1990) en One Day in September (Kevin Macdonald, 1999). Genomineerd voor een Oscar werden Cohns producties Der gelbe Stern – Ein Film über die Judenverfolgung 1933-1945 (lange documentaire; Dieter Hildebrandt, 1980), Central do Brasil (internationale film; Walter Salles, 1998) en Les choristes (internationale film; Philippe Barratier, 2004). Tot Cohns overige films behoren de ‘shockumentary’ Paris secret (Edouard Logereau, 1965),
Woman Times Seven/Zeven maal vrouw (De Sica, 1967), Amanti/A Place for Lovers (De Sica, 1968), I girasoli/Sunflower (De Sica, 1970), Lo chiameremo Andrea/We’ll Call Him Andrea (De Sica, 1972), Una breve vacanza (De Sica, 1973), L’amour par terre (Jacques Rivette, 1984), de documentaire over de val van de Berlijnse Muur November Days (Marcel Ophüls, 1990), Two Bits (James Foley, 1995), Abril despedaçado/Behind the Sun (Salles, 2001), The Yellow Handkerchief (Udayan Prasad, 2008), de Chinese coproductie The Children of Huang Shi (Roger Spottiswoode, 2008), de verfilming van Wladimir Kaminers roman Russendisko (Oliver Ziegenbalg, 2012) en The Etruscan Smile (Oded Binnun en Mihal Brezis, 2018).