91, Toulon, 28 december, gevolgen van kanker
Frans steractrice, model en zangeres. Bijnaam: BB. Stijlicoon van de jaren 50 en 60, mede door haar, voor die tijd, zeldzaam expliciete en zelfbewuste nadruk op erotiek. In een essay uit 1959 noemde Simone de Beauvoir Bardot ‘een locomotief van de vrouwengeschiedenis’ en ‘de meest bevrijde vrouw van Frankrijk’. Beginnende ballerina sierde al op 15-jarige leeftijd de cover van Elle en begon weinig later aan een filmcarrière, tot woede van haar tot de Parijse bourgeoisie behorende vader, hetgeen de rebel in Bardot alleen maar aanmoedigde. De internationale doorbraak kwam met Et Dieu… créa la femme/And God Created Woman (top-billled; Roger Vadim, 1956). Sindsdien is zij in bijna al haar films per definitie top-billed. Ondanks serieuze rollen in rechtbankfilm La vérité (Henri-Georges Clouzot, 1960), in Vie privée/A Very Private Affair (top-billed; Louis Malle, 1962) en Le mépris (Jean-Luc Godard, 1963), zijn de meeste van haar films stervehikels met een betrekkelijk laag soortelijk gewicht. Filmdebuut in de komedie Le trou normand/Crazy for Love (Jean Boyer, 1952). Daarna te zien in Manina, la fille sans voiles/Manina, the Girl in the Bikini (titelrol; Willy Rozier, 1952), de hitkomedie Le portrait de son père (André Berthomieu, 1953), het Amerikaanse Act of Love (bijrol; Anatole Litvak, 1953), Si Versailles m’était conté (bijrol; Sacha Guitry, 1954), het Italiaanse melodrama Tradita/Concert of Intrigue (Mario Bonnard, 1954), Le fils de Caroline chérie (Jean Devaivre, 1955), Futures vedettes (Marc Allégret, 1955), de Engelse hit Doctor at Sea (tegenover Dirk Bogarde; Ralph Thomas, 1955), Les grandes manœuvres (René Clair, 1955), La lumière d’en face (Georges Lacombe, 1956), het Amerikaanse, in Rome opgenomen Helen of Troy (bijrol; Robert Wise, 1956), de musical Cette sacrée gamine/Naughty Girl/Brigitte, het meisje van Place Pigalle (eerste top-billing; Michel Boisrond, 1956), Mio figlio Nerone (als Poppaea; Steno, 1956), En effeuillant la marguerite/Mam’zelle Striptease/Een ondeugend vrouwtje (Allégret, 1956), La mariée est trop belle/De bruid is niet bleu (top-billed; Pierre Gaspard-Huit, 1956) en Une parisienne (Boisrond, 1957).
Na het wereldsucces van Et Dieu… créa la femme volgden vooral films die werden geconstrueerd rond Bardot: Les bijoutiers du clair de lune/Spaanse driften (Vadim, 1958), En cas de malheur/Liefde is mijn beroep (tegenover Jean Gabin; Claude Autant-Lara, 1958), La femme et le pantin (Julien Duvivier, 1959), Babette s’en va-t-en guerre (Christian-Jaque, 1959), Voulez-vous danser avec moi? (Boisrond, 1959), Le testament d’Orphée (cameo; Jean Cocteau, 1960), La bride sur le cou (Vadim, 1961), Les amours célèbres (tegenover Alain Delon; Boisrond, 1961), Le repos du guerrier/Love on a Pillow (Vadim, 1962), Une ravissante idiote/Agent 38024-36 (Édouard Molinaro, 1964), het Amerikaanse Dear Brigitte (uncredited cameo als zichzelf; Henry Koster, 1965),
de western Viva Maria! (tegenover Jeanne Moreau; Malle, 1965), Masculin féminin (cameo; Godard, 1966), À cœur joie/Two Weeks in September (Serge Bourguignon, 1967), Histoires extraordinaires (segment Malle, 1968), de western Shalako (tegenover Sean Connery; Edward Dmytryk, 1968), Les femmes/Vixen (Jean Aurel, 1969), L’ours et la poupée (Michel Deville, 1970), Les novices (als non; Guy Casaril, 1970), Boulevard du Rhum (Robert Enrico, 1971), de western Les pétroleuses (tegenover Claudia Cardinale; Christian-Jaque, 1971), Don Juan, ou: Si Don Juan était une femme… (Vadim, 1973) en L’histoire très bonne et très joyeuse de Colinot Trousse-Chemise (Nina Companéez, 1973).
Hoofdpersoon en verteller van de biografische documentaire Bardot (Alain Berliner en Elore Thevenet, 2025). In de fictieserie Bardot (Christopher & Danièle Thompson, 2023) wordt het titelkarakter gespeeld door Julia de Nunez. Na haar laatste film wijdde Bardot zich vooral aan dierenactivisme en deed van zich horen als extreemrechts orakel, dat meerdere keren werd veroordeeld voor racistische en anderszins beledigende uitspraken. Memoires: Initiales B.B. (1996). Zuster Mijanou Bardot speelde ook in enkele films. Getrouwd met Bernard d’Ormale, voormalig adviseur van extreemrechts politicus Jean-Marie Le Pen. Gescheiden van regisseur Roger Vadim, acteur Jacques Charrier en playboy Gunther Sachs. Kortere en langere relaties met onder meer acteur Jean-Louis Trintignant, zanger Sacha Distel en singer-songwriter Serge Gainsbourg, die een klassiek geworden album met haar opnam (1968).