69, Antwerpen, 30 november, gevolgen van longembolie
Belgisch bijrolacteur. Veel televisie, enkele speelfilms: Vrijdag (Hugo Claus, 1981), Traversées (Mahmoud Ben Mahmoud, 1984), Het gezin Van Paemel (Paul Cammermans, 1986), Beck – De gesloten kamer (Jacob Bijl, 1993) en Elixir d’Anvers (1996).
80, Granby (prov. Québec), 28 november, complicaties van ziekte van Parkinson
Canadees regisseur en scenarist. Aanvankelijk graficus en boekuitgever, daarna researcher voor de National Film Board (NFB). Voor die organisatie maakte hij vanaf 1961 (Manger) talrijke korte documentaires en speelfilms, zoals Solange dans nos campagnes (1964) en The Big Swim (1964). Voor de compilatie van producties van de NFB 50 ans won hij in 1989 een Gouden Palm. Het festival van Cannes was ook van groot belang voor het vestigen van de internationale reputatie van Carle, die als fantasierijk buitenbeentje aanvankelijk op weinig officiële waardering had kunnen rekenen. Voor het hoofdprogramma van Cannes werden drie van zijn speelfilms geselecteerd: La vraie nature de Bernadette (1972), La mort d’un bûcheron (1973) en Fantastica (1980). De laatste productie was een exuberante science-fictionmusical, met cruciale bijdragen van zijn voormalige partner, actrice Carole Laure, en vaste componist Lewis Furey, die met Laure trouwde. In eigen land kreeg Carle de meeste waardering voor zijn oorspronkelijk voor televisie gemaakte familiesage Les Plouffe (1981).
Maakte zijn langspeelfilmdebuut als regisseur met La vie heureuse de Léopold Z (1965), dat voortkwam uit een documentair portret van een sneeuwruimer. Voorts onder meer Le viol d”une jeune fille douce (1968), Red (1970), Les mâles (1971), Les corps célestes (1973), La tête de Normande St-Onge (1975), L’ange et la femme (1977), Maria Chapdelaine (1983), La guêpe (1986), La postière (1992) en Pudding chômeur (1996). Tot zijn lange documentaires behoren de schaakfilm Jouer sa vie (1982), Cinéma, cinéma (1985), O Picasso (1985), Le diable d’Amérique (1990) en Moi, je m’fais mon cinéma (1999).
73, Rome, 28 november, natuurlijke dood
Italiaans acteur, pseudoniem van Luciano Stella. Speelde de titelrol in zeven films rond Kommissar X, vanaf Jagd auf Unbekannt/Dodici donne d’oro (Gianfranco Parolini, 1961) tot Kommissar X jagt die roten Tiger/FBI operazione Pakistan (Harald Reinl, 1971). Na debuut in Femmine tre volte (Steno, 1957) in tal van Italiaanse films en coproducties. Onder meer I tre fantastici supermen (Parolini, 1967), Gli intoccabili/Machine Gun McCain (Giuliano Montaldo, 1969), Django sfida Sartana/Django against Sartana (als Django; Pasquale Squitieri, 1970), Corleone (Squitieri, 1977), de cultstatus genietende televisiefilm Circuito chiuso (Montaldo, 1978), Flic ou voyou (Georges Lautner, 1979) en Le guignolo (Lautner, 1980).
91, Montpellier, 27 november, natuurlijke dood
Frans regisseur en scenarioschrijver. Internationaal weinig bekend geworden, met uitzondering van zijn satirische film Dragées au poivre (1963), met een sterbezetting van onder meer Jean-Paul Belmondo, Simone Signoret en Monica Vitti. Vanaf 1949 maker van korte films en documentaires, waarvan Paris la nuit (samen met Jean Valère, 1955) een Gouden Beer won. Eerste lange film was het in Tunesië gedraaide Goha (met Omar Sharif en Claudia Cardinale; 1958), dat de juryprijs in Cannes kreeg. Voorts onder meer La poupée (met Zbigniew Cybulski; 1961), Vous intéressez-vous à la chose? (1973), L’araignée de satin (1985) en Rien, voilà l’ordre (2001). Speelde rolletjes in Les demoiselles de Rochefort (Jacques Demy, 1966) en Boxes (Jane Birkin, 2006).
Kayak (tweede van links)
56, Hilversum, 23 november, hartstilstand
Nederlands drummer, componist, muziekproducent en stemacteur. Studeerde slagwerk en piano aan het conservatorium. Richtte rockgroepen als Kayak en Diesel op, produceerde onder meer Pussycat en Maywood. Schreef de soundtracks voor de films Doctor Vlimmen (Guido Pieters, 1977) en Kort Amerikaans (Pieters, 1979). Leende zijn stem aan de Nederlandse versie van animatiefilms, zoals Lilo & Stitch ( Dean DeBlos en Chris Sanders, 2002) en Happy Feet (George Miller, 2006).
Met Nelly Rosiers (onder)
61, Amsterdam, 17 november, hersentumor
Nederlands actrice, vooral op televisie. Werd bekend door de rol van de zwakbegaafde Letje in de serie Een mens van goede wil (1973), zoals het meeste van haar tv-werk geregisseerd door echtgenoot John van de Rest, bij voorbeeld Heilige Jeanne (1978) en Mata Hari (1981), maar ook in Walter van der Kamps series Van oude mensen, de dingen die voorbij gaan (1975-76) en Hollands Glorie (1978). Speelde een hoofdrol in de Belgische speelfilm Dood van een non (Paul Collet en Pierre Drouot, 1976) en kleinere rollen in films als De lift (Dick Maas, 1983), De Leeuw van Vlaanderen (Hugo Claus, 1985) en Zus & zo (Paula van der Oest, 2001). Laatste rol in de tv-film in de Enneagram-serie Bruno & Violet (Nicole van Kilsdonk, 2005). In juli van dit jaar benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.