104, Neuilly-sur-Seine (Hauts-de-Seine), 29 mei, natuurlijke dood
Frans filosoof, socioloog, (scenario)schrijver en regisseur, geboren als David Salomon Nahoum. Muntte de term ‘cinéma vérité’, voor de enige film die hij regisseerde, Chronique d’un été (samen met Jean Rouch, 1961), waarin onbekende Parijzenaars (met de Auschwitz-overlevende Marceline Loridan als interviewer) de vraag beantwoorden of ze gelukkig zijn. Voormalig verzetsstrijder en ex-communist Morin was een van de leidende intellectuelen in het naoorlogse Frankrijk. Schreef rond de 200 boeken, waaronder twee vroege boeken met een sociologische blik op film: Le cinéma ou l’homme imaginaire (1956) en Les stars (1957). Schreef het scenario van de zo goed als nergens vertoonde speelfilm L’heure de la vérité (Henri Calef, 1963), maar liet zijn naam van de credits halen nadat de regisseur zijn dialogen ‘verbeterd’ had; mede door het faillissement van de producent raakte de film in vergetelheid, maar werd uitgebreid besproken in de documentaire Edgar Morin, chronique d’un regard (Céline Gailleurd en Olivier Bohler, 2015). Ook hoofdpersoon van de (televisie)documentaires Un certain regard. Le cinéma vérité (Alexis Klémentieff en Jacques Prayer, 1966), Regard sur Edgar (2004), Edgar Morin, un penseur planétaire (Jeanne Mascolo de Filippis, 2008) en Edgar Morin, journal d’une vie (Jean-Michel Djian, 2020). Jurylid in Venetië (1965). De naam van de Cannes-sectie Un certain regard voor films die net buiten de boot van de competitie vallen, werd geïnspireerd door het werk van Morin.