Elio Pandolfi

95, Rome, 11 oktober, natuurlijke dood

Italiaans bijrol- en stemacteur en zanger, soms vermeld als Vito Pandolfi. Vooral bekend van variété, radio en nasynchronisatie. Enkele filmrollen, bij voorbeeld in Totò lascia o raddoppia?/Quitte of dubbel? (Camillo Mastrocinque, 1956), de snelwandelkomedie La cento chilometri (Giulio Petroni, 1959) en Quando gli uomini armarono la clava…e con le donne fecero din-don/When Men Carried Clubs and Women Played Ding-Dong/Een vluggertje in de oertijd (Bruno Corbucci, 1971). Filmdebuut in Altri tempi/Gelukkige tijden (Alessandro Blasetti, 1952). Voorts onder meer in Perdonami! (Mario Costa, 1953), Il figlio del corsaro rosso (Primo Zeglio, 1959), Noi duri (Mastrocinque, 1960), Il magnifico avventuriero (Riccardo Freda, 1963), Obiettivo ragazze (als hypnotiseur; Mario Mattoli, 1963),

 

Scanzonatissimo (Dino Verde, 1963), Io, io, io…e gli altri (Blasetti, 1966), Per qualche dollaro in meno/For a Few Dollars Less (Mattoli, 1966), Addio mamma (Mario Amendola, 1967), La più bella coppia del mondo (Mastrocinque, 1968), Amore formula 2 (Amendola, 1970), Rugantino (als castraatzanger; Pasquale Festa Campanile, 1973), Orazi e curiazi 3-2 (Giorgio Maruzzo, 1977), Priest of Love (Christopher Miles, 1981), Un uomo di razza (Bruno Rasia, 1989), Ferdinando e Carolina (Lina Wertmüller, 1999), Peperoni ripieni e pesci in faccia/Too Much Romance…It’s Time for Stuffed Peppers (Wertmüller, 2004) en Metti una notte (Cosimo Messeri, 2017). Stem van een dozijn verschillende bijrolacteurs in La dolce vita (Federico Fellini, 1960), maar ook onder veel meer van Stan Laurel, Peter Sellers en Donald O’Connor. Regisseerde de korte dialoogloze film Avventura di viaggio (met zichzelf in de hoofdrol tegenover Antonella Steni; 1953) en het middellange Ombre (1955). Hoofdpersoon van de documentaire A qualcuno piacerà: Storia e storie di Elio Pandolfi (Claudio De Pasqualis en Caterina Taricano, 2015).

 

Plaats een reactie