François De Lamothe

83, Parijs, 3 november, natuurlijke dood

Frans decorontwerper, eigenlijk François graaf Bessotde Lamothe. Vier Césarnominatiesvoor de beste decors: One, Two, Two, 122 rue de Provence (Christian Gion, 1978), Les misérables (Robert Hossein, 1982), On ne meurt que 2 fois (Jacques Deray, 1985) en Le souper (EdouardMolinaro, 1992). Debuteerde met de flamboyante kostuumfilm Cartouche (Philippe de Broca, 1962). Voorts onder meer Le diable et les dix commandements(Julien Duvivier. 1962), La ronde (Roger Vadim, 1963), Le vampire de Düsseldorf (Hossein, 1964), Les tribulations d’un chinois en Chine (De Broca, 1965), Hotel Paradiso (Peter Glenville, 1965), Le roi de coeur (De Broca, 1966), Le samouraï (Jean-Pierre Melville, 1967), The Comedians(Glenville, 1967), Borsalino (Deray, 1969), Hibernatus/Vriezen we dood, dan vriezen we dood (Molinaro, 1969),

Start the Revolution without Me (Bud Yorkin, 1970), L’emmerdeur (Molinaro, 1973), Le magnifique (De Broca, 1973), Piaf! (Guy Casaril, 1973), Toute une vie (Claude Lelouch, 1973), Le corps de mon ennemi (Henri Verneuil, 1975), Emmanuelle 2, l’anti-vierge (Francis Giacobetti, 1975), Goodbye Emmanuelle (François Leterrier, 1977), Tendre poulet (De Broca, 1977), La petite fille en velours bleu/Little Girl in Blue Velvet (Alan Bridges, 1978), Un papillon sur l’épaule (Deray, 1978), A Little Romance (George Roy Hill, 1978) en The Man in the Iron Mask (Randall Wallace, 1997).

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.