Frédéric Mittterrand

76, Parijs, 21 maart, kanker

Frans televisiejournalist, (scenario)schrijver, filmmaker, acteur, bioscoopexploitant en politicus. Neef van president François Mitterrand. Kreeg een Césarnominatie (beste debuut) voor zijn persoonlijke documentaire Lettres d’amour en Somalie (1982). Regisseerde een segment van Paris vu par… 20 ans après (1984), een verfilming van Puccini’s opera Madame Butterfly (1995) en de documentaires Grace Kelly, princesse de Monaco (2007), Trump, le parrain de Manhattan (2018) en Christian Dior, la France (2018), alsmede veel televisieproducties. Frans coproducent van het in Albanië gesitueerde Avril brisé (Liria Bégéja, 1987). Speelde als 12-jarige (onder de naam Frédéric Robert) in de komedie Fortunat (Alex Joffé, 1960). Daarna als acteur in films als Dites-le avec des fleurs (Pierre Grimblat, 1974), Le triangle écorché (Pierre Kalfon, 1975), L’assassin musicien (Benoît Jacquot, 1975), Le jardin qui bascule (Guy Gilles, 1975), Roberte (Pierre Zucca, 1979), La mémoire courte (Eduardo de Gregorio, 1979), Merry-Go-Round (Jacques Rivette, 1980) en Que la lumière soit! (Arthur Joffé, 1998). Exploiteerde verschillende arthouse-bioscopen in Parijs (1971-86). Presentator en samensteller van culturele televisieprogramma’s. Minister van Cultuur en Communicatie (2009-12). In zijn min of meer autobiografische bestseller La mauvaise vie (2005) schrijft Mitterrand over betaalde seks met minderjarige jongens in Thailand. Dat deed aanvankelijk weinig stof opwaaien, totdat de auteur in 2009 regisseur Roman Polanski verdedigde tegen oude aanklachten wegens ontucht met minderjarigen. Onder meer politiek tegenstander Marine Le Pen vond het een schande, maar Mitterrand ontkende dat hij zich zelf schuldig had gemaakt aan sekstoerisme.

 

Plaats een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.