88, Amsterdam?, 10 januari, na een kort ziekbed
In Zwitserland geboren Nederlands (scenario)schrijver, regisseur en acteur, soms vermeld als Gerben Hellinga jr. Schreef de klassieke korte fake-documentaire Rudy Schokker huilt niet meer (tevens coregisseur met Pieter Verhoeff, 1972) over een nabij Schiphol geboren jongen die brult als een straaljager. Schreef en regisseerde het tv-drama Liefde en lange vingers (1975). Bewerkte een sprookje van Hans Christian Andersen tot de korte tv-film Grote Klaas en Kleine Klaas (Verhoeff, 1974). Schreef het middellange De legende van de geliefde van de machinist (tv, tevens art director; Annemarie Prins, 1971), de tv-serie Vic Singel (Loet Steenbergen, 1970-71), Mensch durf te leven (tv-film naar zijn gelijknamige toneelstuk over de vermoorde cabaretier Jean-Louis Pisuisse; Dimitri Frenkel Frank, 1980), De zoon van Louis Davids (samen met Jacques Klöters naar hun eigen musical, tv; Rijk Brouwer, Jop Pannekoek, Kathleen Warners en Frenkel Frank, 1986), de serie Ons soort mensen (samen met de regisseur; Edwin de Vries, 1988) en de korte sequel Rudy Schokker Revisited (samen met de regisseur; Verhoeff, 2000). Het scenario van Melle Runderkamp voor de speelfilm Black Out (Arne Toonen, 2012) is gebaseerd op Hellinga’s misdaadroman Merg en been (1985). Auteur van de ‘novelization’ van De lift (Dick Maas, 1983). Zijn scenariobewerking van Vondels De Gijsbrecht (2008), te verfilmen door Theu Boermans, werd niet gerealiseerd omdat producent Matthijs van Heyningen de financiering niet rond kreeg. Speelde een hoofdrol in de speelfilm Het compromis (Philo Bregstein, 1968). Als voormalig bewoner getuige in de documentaire Ruigoord – Een kosmisch lek (Peter Wingender, 2024). Schreef toneelrecensies voor Vrij Nederland. Niet te verwarren met zijn eveneens schrijvende neef Gerben Graddesz Hellinga (1938-2024).