93, Amsterdam, 17 december, natuurlijke dood
Nederlands choreograaf en balletdanser. Internationaal toonaangevend choreograaf, vooral bij het Nationale Ballet en Nederlands Dans Theater. Pionier in het gebruik van video, voor het eerst in Live/Life (1979), een pas de deux voor danseres en videocamera, bediend door videograaf Henk van Dijk, de levenspartner van Van Manen. Toen Van Manen als danser enige tijd deel uitmaakte van het gezelschap Les Balllets de Paris van Roland Petit, vertolkte hij drie rollen in de balletfilm 1-2-3-4 ou Les collants noirs/Black Tights (Terence Young, 1960). Ook was hij te zien in de middellange film Tadzio (Frans Franciscus en Erwin Olaf, 1992). Choreografeerde de bewegingen in de bekroonde korte film Een zondag op het eiland van de Grande Jatte (Frans Weisz, 1965) en een dansscène in Because of the Cats (Fons Rademakers, 1973). Choreograaf van de korte dansfilms Corps (Wilbert Bank, 1990) en het Hongaarse Tangó (Csilla Czétényi en József Nagy Bozsoky, 2001). Van Manen is een van de vijf kunstenaars geportretteerd in de met een Gouden Kalf onderscheiden documentaire De wording (Cherry Duyns, 1988). Hoofdpersoon van de documentaire Hans van Manen – Meester van de beweging (Ad ’s Gravesande en Sieuwert Verster, 1997) en Hans van Manen: Just Dance the Steps (Willem Aerts, 2022). Winnaar van de Erasmusprijs (2000).