73, Amstelveen, 20 mei, na een lange ziekte
Nederlands documentairemaker, editor en docent. Won een Gouden Kalf voor zijn korte documentaire Engelen des doods (tevens scenario; 1997) over het opgraven van bij het beleg van Leningrad in 1942 gesneuvelde sovjet-militairen. Deed na een studie MO geschiedenis eindexamen Filmacademie met de korte speelfilm De gangen, de stilte en Peter (1976). Werkte als editor in dienstverband voor de NOS (1976-79) en maakte daarna samen met Jurriën Rood de lange documentaire De weg naar Bresson (tevens scenario en montage; 1984), die werd vertoond in de Cannes-sectie ‘Un certain regard’. Maakte twee korte documentaires met Ierse onderwerpen: het autobiografische Hibernia (1986) en For Ann Lovett 1968-1984 (tevens productie, scenario en montage; 1988). Tot zijn overige documentaires als regisseur en scenarioschrijver, vaak gekenmerkt door autobiografische elementen, behoren In de ban van sirenen (over beeldhouwer Nic. Jonk; 1978), Op het Noorden (over schrijver J. Bernlef; 1994), De Ruslui (tevens montage; samen met Karina Meeuwse, 1996), Dromen in Oktober (tevens camera; 1999), The Red Stuff (over de eerste kosmonauten; 1999), Reisverhalen – Onder Moskou (tevens camera; 2001), Reisverhalen – De trein naar Grozny (tevens camera; 2001), De zaak Vos (2002), de documentaireserie Wij Oranje (2002), De rode jaren (2005), vier afleveringen van de serie Allemaal film (2007), Bikkel (over televisiemaker Bart de Graaff; 2008), Dichter bij Tanja (tevens camera en geluid, over guerrillera Tanja Nijmeijer; 2010), Paris-Bishkek-Paris (2011), Helene – Een vrouw tussen liefde en kunst (over H. Kröller-Müller; 2012), Ik wil mijn geld terug (tevens camera; 2012), Circushart, de droom van Oscar Carré (2013), Paradijs in Moskou – Een Hollander aan het Russische hof (2014), Boudewijn Büch, de man die zichzelf verzon (2016), Roes (over een poging te stoppen met alcohol; 2019) en Kasteel gekrakeel (2025).
Onvoltooid bleef vooralsnog Fantoompijn, een documentaire over het overlijden in 2005 van zijn 15-jarige zoon Bryan aan een hersentumor.
Tot de talloze films die De Boer monteerde behoren de lange speelfilms Twee vrouwen/Twice a Woman (George Sluizer, 1979), Turkse aarde, Hollandse bodem (Hans Hylkema, 1982), Het verleden (segment Bas van der Lecq, 1982), het met een Gouden Kalf onderscheiden segment Turkse video van het drieluik Rotterdam (Otakar Votocek, 1984), De freules (Ineke Houtman, 1991) en Madelief: Krassen in het tafelblad (Houtman, 1998); de lange documentaires Procedure 769 – The Witnesses to an Execution (Jaap van Hoewijk, 1995) en In alle stilte (tevens scenario; Karin Junger, 1996); en de korte films No Fun (Dini Damave, 1980), Marie (Van der Lecq, 1982), Birthplace Unknown (Joris Ivens Award van IDFA; Junger, 1988), De restauratie van de schuttersstukken van Frans Hals (documentaire; Jeroen Visser, 1988), De beelden van het Smakkelaarsveld (docu; Visser, 1988), Onvoltooid verleden (docu; Frank Vellenga, 1990), Varieté-artiest voor het leven (docu; Netty van Hoorn, 1991), Mixed Feelings (docu; Junger en Stephan Warnas, 1991), Hartseerland (docu; Saskia Vredeveld, 1991), Act of Love (docu; Junger, 1992), Isingiro Hospital (Gouden Kalf voor korte docu; Hillie Molenaar en Joop van Wijk, 1992), 100% = het hele (docu; Paul van den Wildenberg, 1992), Een zwarte toekomst (docu; Vredeveld, 1992), het met een Gouden Kalf onderscheiden Ik ga naar Tahiti (tv-drama; Gerrard Verhage, 1993) en Ongenade (tv-drama; Ramón Gieling, 1998). Medewerker filmblad SKOOP (1980-85). Docent Hogeschool voor de Kunsten, Utrecht (HKU; 1989-2022). Leidde in 2000 de IDFA-scenarioworkshop. Mede-eigenaar van post-productiebedrijf Edit Vision vof.