85, Nyon (Vaud), 4 juli, complicaties bij een operatie
Oorspronkelijk Engels festivaldirecteur, fotograaf en documentaire-regisseur, opgegroeid in Italië en vanaf 1986 Zwitsers staatsburger. Onder zijn leiding (1980-2001) vernieuwde het filmfestival van Berlijn zich tot een gezaghebbend en breed aansprekend internationaal evenement. Oprichter en eerste directeur van het eveneens toonaangevende documentaire-festival van Nyon (1969-79), dat nu bekend staat als ‘Visions du Réel’. Werd daar opgevolgd door zijn echtgenote Erika de Hadeln – Von dem Hagen. Was ook directeur van de filmfestivals van Locarno (1972-77), waar hij de openluchtvoorstellingen op de Piazza Grande initieerde, en Venetië (2002-03). Zoon van een Britse officier van de militaire inlichtingendienst die kunstuitgever in Florence werd, en de Roemeense schilder-beeldhouwer Alexandra Balaceano studeerde natuur- en scheikunde in Parijs. Werkte daarna als freelance-fotograaf en regisseerde de documentaires Le pèlé (middellang, samen met Walter Marti en Sandro Bertossa, 1963), een Zwitserse uiting van cinéma vérité over de jaarlijkse pelgrimstocht van Sorbonne-studenten naar Chartres, het korte La confrérie des supérieurs (1965) en het lange Ombres et images (1966). Was ook editor in Zürich en regie-assistent in Berlijn. Daar zou hij ook later samen met Beki Probst de succesvolle Europan Film Market starten, een vaak elders geïmiteerd initiatief. Als directeur van de Berlinale bracht hij de Oost- en West-Europese cinema samen en slaagde erin om in 2000 de verhuizing van Berlin am Zoo naar de Potsdamer Platz tot een goed einde te brengen. In Venetië werd hij de eerste niet-Italiaanse directeur van het filmfestival. Samen met zijn vrouw leidde hij in 2005 de eerste en enige editie van het New Montreal Film Fest. Samen met Erika de Hadeln (1941-2018) in 2001 bekroond met een speciale oeuvreprijs van FIPRESCI, de internationale organisatie van filmjournalisten. Gemeenteraadslid in zijn woonplaats Gland voor de socialistische partij, ook actief voor de locale partij ‘Les verts de Gland’.