Het Schimmenrijk

90, Rome, 28 april, natuurlijke dood

Italiaans scenarioschrijver. Vormde met collega Agenore Incrocci (1919-2005) het legendarische scenarioduo Age-Scarpelli, dat de commedia all’Italiana hielp definiëren en later nieuwe impulsen gaf, vooral in hun werk voor regisseur Ettore Scola, die aanvankelijk ook scenario’s met hen schreef voor andere regisseurs. Ze wonnen de scenarioprijs in Cannes voor La terrazza (Scola, 1980) en kregen Oscarnominaties voor I compagni (Mario Monicelli, 1963) en Casanova ’70 (Monicelli, 1965). Zonder Age werd Scarpelli ook genomineerd voor Il postino (Michael Radford, 1994). Het scenario van Age-Scarpelli voor de avonturenfilm Le fatiche di Ercole/Hercules (Pietro Francisci, 1958) en de spaghettiwestern The Good, the Bad and the Ugly/Il buono. il brutto e il cattivo (Sergio Leone, 1966) werden door de regisseur afgewezen, maar toch bleef hun naam op de credits staan.

De lange samenwerking van het duo begon in 1949 met Vivere a sbafo (Giorgio Ferroni, 1949). Tot de lange lijst van overige films behoren Totò cerca casa (Monicelli en Steno, 1949), Totò e le donne (Monicelli en Steno, 1952), Don Camillo e l’on. Peppone (Carmine Gallone, 1955), Il bigamo (Luciano Emmer, 1956), Il medico e lo stregone (Monicelli, 1957), I soliti ignoti/Big Deal on Madonna Street (Monicelli, 1958), La grande guerra (Monicelli, 1959), Risate di gioia (Monicelli, 1960), Il mattatore (Dino Risi, 1960), Tutti a casa (Luigi Comencini, 1960), The Best of Enemies (Guy Hamilton, 1961), A cavallo della tigre (Comencini, 1961), La marcia su Roma (Risi, 1962), I mostri (Risi, 1963), Sedotta e abbandonata (Pietro Germi, 1964), Signore e signori (Germi, 1966), Io, io, io…e gli altri (Alessandro Blasetti, 1966), L’armata Brancaleone (Monicelli, 1966), Le streghe (segment van Monicelli, 1967), Riusciranno i nostri eroi a ritrovare l’amico misteriosamente scomparso in Africa? (Scola, 1968), Dramma della gelosia (Scola, 1970), C’eravamo tanto amati (Scola, 1974), La donna della domenica (Comencini, 1975), Sunday Lovers (segment van Risi, 1980), Nudo di donna (Nino Manfredi, 1981), Le bal (Scola, 1983), Maccheroni (Scola, 1985) en La famiglia (Scola, 1987). In samenwerking met anderen dan Age (onder wie zijn zoon Giacomo Scarpelli) schreef hij films als Totò le Moko (Carlo Ludovico Bragaglia, 1949), Celluloide (Carlo Lizzani, 1995), La cena (Scola, 1998) en N (Io en Napoleone) (Paolo Virzi, 2006).

SIN IN THE SUBURBS

89, New York, 26 april, na een korte ziekte

Amerikaans regisseur en scenarioschrijver, soms opererend onder het pseudoniem Karl Andersson. In de jaren zestig met collega’s als Russ Meyer en Radley Metzger pionier van het sexploitatiegenre, maar zou later overstappen op harde porno. Debuteerde officieel met de low-budgetproductie Lash of Lust (1962). Tot zijn bekendste softpornotitels behoren Sin in the Suburbs (1964), Pandora and the Magic Box (1965), Flesh and Lace (1965), The Love Merchant (1966), The Swap and How They Make It (1966), Moonlighting Wives (1966), The Bed and How to Make It! (1966), The Sex Cycle (1967), Anything for Money (1967), Vibrations (1968), Odd Triangle (1968), Deep Inside (1968), het Zweedse Inga/Jag – en oskuld (1968) en The Seduction of Inga/Någon att älska (1971), All the Sins of Sodom (1968). The Indelicate Balance (1969), Passion in Hot Hollows (1969), The Young, Erotic Fanny Hill (1971), Young Playthings (1972), Swedish Wildcats/Every Afternoon (1972), Der Fluch der schwarzen Schwestern/The Devil’s Plaything (1974), Deep Throat Part II (met Linda Lovelace; 1974), Confessions of a Young American Housewife (1974), Butterflies (1975), Abigail Lesley Is Back in Town (1975), Slippery When Wet (1976), Misty (1976), Inside Jennifer Welles (1977), Kärleksön/Hot Swedish Summer (1978), Deep Inside Annie Sprinkle (1981) en Inside Little Oral Annie (als Kenneth Morse, 1984). Laatste film: Suburban Secrets (2004).

73, Bremerton WA, 25 april, emfyseem

Amerikaans actrice en zangeres. Debuteerde met de titelrol in de B-film The Bonnie Parker Story (William Witney, 1958). Daarna vooral veel televisie, filmrollen in bijvoorbeeld Riot in Juvenile Prison (Edward L. Cahn, 1959), tegenover Lou Costello in The 30 Foot Bride of Candy Rock (Sidney Miller, 1959), It’s a Mad Mad Mad Mad Worild (Stanley Kramer, 1963), Good Neigbor Sam (David Swift, 1964), The Great Race (Blake Edwards, 1965), That Darn Cat! (Robert Stevenson, 1965), Who’s Minding the Mint? (Howard Morris, 1967) en Never a Dull Moment (Jerry Paris, 1968). Getrouwd met Tarzan-regisseur Robert Day.

THE GREAT RACE

82, Londen, 25 april, doodsoorzaak onbekend

Engels (scenario)schrijver. Behoorde met onder meer John Osborne en Kingsley Amis tot de angry young men, die de realiteit van jongeren uit de Britse arbeidersklasse in de literatuur introduceerden. Hun boeken en toneelstukken werden vaak verfilmd door regisseurs die hetzelfde hadden gedaan in de Free Cinema van de jaren vijftig. Enigszins neerbuigend werd dan vaak gesproken van ‘gootsteenrealisme’ (kitchen sink realism). Voor twee films naar zijn bekendste werken schreef Sillitoe ook zelf het scenario: Saturday Night and Sunday Morning (Karel Reisz, 1960) en The Loneliness of the Long Distance Runner (Tony Richardson, 1962). Een minder bekende, Amerikaanse verfilming, van zijn boek The General, was Counterpoint (Ralph Nelson, 1967). Ook schreef hij de film The Ragman’s Daughter (Harold Becker, 1972).

75, Tours, 23 april, gevolgen van een val

In Frankrijk wonend Amerikaans producent. Tekende samen met Anatole Dauman voor de productie van Gouden Palmwinnaar Paris, Texas (Wim Wenders, 1984). Produceerde ook Blue Collar (Paul Schrader, 1978), Hammett (Wenders, 1982), At Close Range (James Foley, 1986) en Shadow of China (Mitsuo Yanagimachi, 1990). Eerder lang actief als productieleider, bijvoorbeeld van Zabriskie Point (Michelangelo Antonioni, 1970), The Last Picture Show (Peter Bogdanovich, 1971) en The Getaway (Sam Peckinpah, 1972).

Trailer till Hammett från rstvideos trailerarkiv.

69, Paramaribo, 18 april, ernstige aandoening

Surinaams architect en filmproducent en -regisseur. Oude jeugdvriend van Pim de la Parra schreef zich in 2005 in als student aan diens Surinaamse Filmacademie. Vervolgens produceerde Verkuijl een aantal lange films van De la Parra: Het geheim van de Saramacca rivier (2007) en Het laatste verlangen (2008). Verkuijl schreef, regisseerde en produceerde de korte film 13 van ons (2006). Daarna regisserde hij de lange films Wat de vrouw wil… is de wil van God (2008), Ontworteld (2008) en Elk eind is een begin/Chaque fin est un début (2009). Postuum zal zijn film Mijn moeder is overal… (2010) uitkomen. Verkuijl was sinds 2006 secretaris van de Surinaamse Film Academie en met De la Parra en Borger Breeveld oprichter van het Film Instituut Paramaribo.