Paul Vecchiali

92, Zuid-Frankrijk, 17 januari, natuurlijke dood

Frans filmmaker, producent en criticus. Regisseerde, schreef en produceerde veelal ruim veertig low-budget-films, waaronder het zwijgende regiedebuut Les petits drames (met Danielle Darrieux; 1961), Femmes femmes (1974), La machine (1977), Corps à coeur/Drugstore Romance (1979), C’est la vie! (1980), Rose la rose, fille publique (1986) en Encore/Once more (1988). Won een Gouden Palm voor zijn korte film Maladie (1978). Een van de producenten van de klassieker Jeanne Dielman, 23 Quai du Commerce 1080 Bruxelles (Chantal Akerman, 1975), die in 2023 in de Sight & Sound poll zou worden verkozen als ‘beste film aller tijden’. Produceerde behalve veel van zijn eigen films ook bij voorbeeld Les mauvaises fréquentations (Jean Eustache, 1964), Le père Noēl a les yeux bleus (Eustache, 1966), Défense de jouer (Jean-Jacques Grand-Jouan, 1971), Aloïse (Liliane de Kermadec, 1975), Le théâtre des matières (Jean-Claude Biette, 1977), Les belles manières (tevens montage, met Vecchiali’s muze Hélène Surgère; Jean-Claude Guiguet, 1978), Simone Barbès ou la vertu (persprijs Rotterdam; Marie-Claude Treilhou, 1980), Cauchemar (Noël Simsolo, 1980), Loin de Manhattan (Biette, 1981), Beau temps mais orageux en fin de journée (Gérard Frot-Coutaz, 1986) en Cézanne (Jean-Marie Straub en Danièle Huillet, 1989).

Tot zijn overige eigen films behoren Ruses du diable (1965), L’étrangleur (1970), het pornografische Change pas de main (1975), En haut des marches (met Darrieux en Surgère; 1983), Trous de mémoire (1985), Le café des Jules (1988), Wonder Boy (1994), À vot’bon coeur (2004), Et + si @ff (2006), …et tremble d’être heureux i(2007), Humeurs et rumeurs (2009), Retour à Mayerling (2011), Faux accords (tevens top-billed; 2014), Nuits blanches sur la jetée (2014), C’est l’amour (2015), het in Cannes met de ‘Queer Palm’ onderscheiden Le cancre (tevens top-billed; 2016), Les sept déserteurs ou La guerre en vrac (2017), Train de vies ou Les voyages d’Angélique (2018), Un soupçon d’amour (2020) en Pas… de quartier (2022). Gastrol in Le bonheur (Agnès Varda, 1965). Hoofdpersoon van de documentaire Paul Vecchiali, une vie chantée (Tiziano Sossi, 2010). Schreef in Cahiers du Cinéma en la Revue du Cinéma, met een voorkeur voor de Franse film van de jaren 30 en filmauteurs als Robert Bresson, Max Ophüls en Jean Grémillon. Publiceerde het tweedelige naslagwerk L’Encinéclopédie: Cinéastes français des années 30 et leur oeuvre (2010), alsmede een ruim dozijn romans, waarvan Vespérales (2008) de meeste aandacht kreeg. De Parijse bioscoop Grand Action noemde een zaal naar Vecchiali.

Plaats een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.