65, Nederland?, 16 juni, na een lang ziekbed
Nederlands cameraman, editor, ontwerper van visual effects en regisseur. Aan Vrije Academie in Den Haag opgeleide cameraman werkte in vele genres, maar zijn beelden kenmerken zich door vormexperimenten en onverwachte combinaties van beeld en geluid. Pionier in Nederland op het gebied van artistiek geïnspireerde visual effects. Deed vaak cameravoering voor de Nederlandse producties van regisseur Peter Greenaway en van producent Kees Kasander; als chef-camera van de filmversie van Nightwatching (Greenaway, 2007) werd Van Brummelen genomineerd voor een Gouden Kalf. Hij werd ook tweemaal genomineerd voor To Stay Alive – A Method (Erik Lieshout, Arno Hagers en Van Brummelen), 2016), in de categorie beste lange documentaire en voor het camerawerk; hij tekende ook voor montage en geluidsnabewerking van deze documentaire over de ontmoeting tussen twee liederlijke iconen, zanger Iggy Pop en schrijver Michel Houellebecq. Eerste credit als chef-camera van een lange speelfilm voor Barcode (Paul Hosek, 1984). Ook verantwoordelijk voor het beeld van speelfims als Het zakmes (Ben Sombogaart, 1992, Abeltje (Sombogaart, 1998), Regrets (Lieshoit en Hagers, 1998), het Ierse Crush Proof (Paul Tickell, 1998), Cowboy uit Iran (telefilm; Ilse Somers, 1999), 8 ½ Women (samen met Sacha Vierny; Greenaway, 1999), Babs (Irma Achten, 2000), het Amerikaanse King of the Korner (tevens visual effects; James Mathers, 2000), Tempesta (Tim Disney, 2004), The Tulse Luper Suitcases, Part I: The Moab Story (Greenaway, 2003), Antwerp (Greenaway, 2003), Part II: Vaux to the Sea (Greenaway, 2004) en Part III: From Sark to the Finish (Greenaway, 2004), welke vier delen gehermonteerd werden tot A Life in Suitcases, a History of Tulse Luper (Greenaway, 2005), Kruistocht in spijkerbroek (Sombogaart, 2006), Shock Head Soul (Simon Pummell, 2011), Koning van Katoren (Sombogaart, 2012), Goltzius and the Pelican Company (Greenaway, 2012), Eisenstein in Guanajuato (Greenaway, 2015), Identicals (Pummell, 2015) en het Belgische Labyrinthus (Douglas Boswell, 2014), Red Sandra (Jan Verheyen en Lien Willaert, 2021), Zeppos- Het Mercatorspoor (Boswell, 2022) en Het geheugenspel/The Memory Game (naar Nicci French, tevens visual effects; Verheyen en Willaert, 2023).
Draaide documentaires als De IJmuider Kring (kort; Guy Molin, 1986), Rembrandt’s J’accuse (Greenaway, 2008), Laatste woorden/Derniers mots (over Houellebecq, tevens regie met Hagers en Lieshout; 2009), De aardappeleters (tevens visual effects; Hagers, 2011), De stilte van Rothko (tevens visual effects; Marjoleine Boonstra, 2014), Vergeten water (tevens visual effects; Jacques Laureys, 2015), De goede terrorist (Robert Oey, 2019) en LEN-NON (Tickell, 2023). Camera van korte films als Schaduw (BarBara Hanlo, 1985), A Was Here! (Fred Kies, 1986), De wal (Ben van Lieshout, 1988), Tadzio (Frans Franciscus en Erwin Olaf, 1991), Hot Dog Tales (reclame; Nicole van Kilsdonk, 1992), L’encyclopédie audio-visuelle -Darwin (samen met Chris Renson; Greenaway, 1993), Visions of Europe: The European Showerbath (Greenaway, 2004), The Marriage (Greenaway, 2009), The Origin of Creatures (Floris Kaajk, 2010), de Spaanse dansfilm Mantis Religiosa, Vision of the Dance/Praying Mantis (Eva Baró, 2013), het stereoscopische 3X3D: Just in Time (Greenaway, 2013) en Sea Shadow (Vincent Bal, 2020).
Visual effects voor The Pillow Book (Greenaway, 1996), Christie Malry’s Own Double-Entry (Tickell, 1998), The Man in the Bath (kort; Greenaway, 2001), de documentaire Family Files (tevens production design; Mari Soppola, 2002), het Amerikaanse Ken Park (Larry Clark en Edward Lachman, 2002), Kort Rotterdams – Droomspoor (Tonny Vijzelman, 2005), de korte dansfilm Shake Off (tevens montage; Hans Beenhakker, 2007), One All Alone (over componist Edgar Varèse; Frank Scheffer, 2008), De vliegenierster van Kazbek (Ineke Smits, 2010), Vogelvrij (kort; Cindy Jansen, 2010), Ataraxia (tevens animatie; Sander Blom, 2013), Kurai Kurai – Verhalen met de wind (Boonstra, 2014), Onze manier van leven (Jack Janssen, 2018), Berg (Joke Olthaar, 2021) en Kunstroof (Jorien van Nes, 2024). Monteerde Equestrian (kort; Michiel van Bakel, 2003) en CodeGroen (samen met Mieneke Kramer; Boonstra, 2022).
Camerawerk voor interactieve projecten als Gouden Kalfwinnaar The Modular Body (Kaayk, 2016) en Ahorse! (Wendy Gutman alias Wendela Scheltema, 2018). Camera voor televisieproducties als de documentaireseries Made in Europe (Lieshout, 2017), Cannabis (Arjen Sinninghe Damsté, 2020), Mister Soul – A Story About Donny Hathaway (tevens visual effects en montage; David Kleywegt, 2020) en De kijk van Koolhoven (tevens visual effects en design; Kleywegt, 2018-22) en Koolhoven presenteert (Kleywegt, 2024). Postproductie van De laatste kans (Jurjen Blick, 2023). Animatie voor de documentaire Hoe te verdwijnen (Marc Schmidt, 2025). Was begonnen aan een serie korte experimentele video’s en voorstellingen waarin pianospelende vingers (van Tomoko Mukaiyama) versmelten met andere beelden. De eerste heette ONE (2020), de tweede TWO (2021).