95, Middleburg VA, 15 februari, natuurlijke dood
Amerikaans acteur en regisseur. Een van de meest imposante Amerikaanse acteurs sinds de jaren 60 werd slechts een keer bekroond met een Oscar, voor zijn hoofdrol van een alcoholistische voormalige countryzanger in Tender Mercies (tevens coproducent; Bruce Beresford, 1983). Wel werd hij nog zes keer genomineerd: voor de bijrollen van consigliere Tom Hagen in The Godfather (Francis Ford Coppola, 1972), van de ijzervreter lt. Kilgore in Apocalypse Now (Coppola, 1979), van een advocaat van kwade zaken in A Civil Action (Steven Zaillian, 1998) en de titelrol van The Judge (David Dobkin, 2014). De overige twee waren voor hoofdrollen in The Great Santini (top-billed als gevechtspiloot; Lewis John Carlino, 1979) en het door hemzelf geschreven, geproduceerde en geregisseerde The Apostle (1997). Zoon van een marineofficier die het tot admiraal zou brengen, speelde vaak charismatische personages die je zou kunnen interpreteren als de ruggengraat van conservatief-Amerikaanse grandeur, maar wel dikwijls met een duister randje. Na enige ervaring in het theater en op televisie filmdebuut als de buitenstaander Boo Radley in To Kill a Mocking Bird (Robert Mulligan, 1962). Daarna langzaam opvallend met ondersteunende rollen in films als Captain Newman M.D. (David Miller, 1963), The Chase (Arthur Penn, 1966), Countdown (eerste hoofdrol; Robert Altman, 1967), The Detective (tegenover Frank Sinatra; Gordon Douglas, 1968), Bullitt (Peter Yates, 1969), True Grit (tegenover John Wayne; Henry Hathaway, 1969), The Rain People (Coppola, 1969), M*A*S*H (Altman, 1970), The Revolutionary (Paul Williams, 1970), Lawman (Michael Winner, 1971) en THX 1138 (eerste top-billing; George Lucas, 1971).
Daarna was Duvall een bekende naam, die ook steeds vaker hoofdrollen kreeg. Zo was hij te zien in Tomorrow (top-billed; Joseph Anthony, 1972), The Great Northfield Minnesota Raid (als Jesse James; Philip Kaufman, 1972), Joe Kidd (tegenover Clint Eastwood; John Sturges, 1972), Badge 373 (top-billed; Howard W. Koch, 1973), The Outfit (top-billed; John Flynn, 1973), The Conversation (uncredited; Coppola, 1974), The Godfather Part II (Coppola, 1974), Breakout (Tom Gries, 1975), The Killer Elite (Sam Peckinpah, 1975), The Seven-Per-Cent-Solution (als dr Watson; Herbert Ross, 1976), Network (Sidney Lumet, 1976), The Eagle Has Landed (Sturges, 1976), The Greatest (Gries, 1977), The Betsy (tegenover Laurence Olivier; Daniel Petrie, 1978), Ike: The War Years (top-billed als generaal Eisenhower; Boris Sagal en Melville Shavelson, 1979),
True Confessions (tegenover Robert De Niro; Ulu Grosbard, 1981), The Pursuit of D.B. Cooper (top-billed; Roger Spottiswoode, 1981), The Natural (tegenover Robert Redford; Barry Levinson, 1984), The Lightship (top-billed; Jerzy Skolimowski, 1985), Colors (Dennis Hopper, 1988), The Handmaid’s Tale (Volker Schlöndorff, 1990), Days of Thunder (tegenover Tom Cruise; Tony Scott, 1990), Rambling Rose (Martha Coolidge, 1991), Newsies (als Joseph Pulitzer; Kenny Ortega, 1992), La peste (Luis Puenzo, 1992), Stalin (tv, top-billed in titelrol; Ivan Passer, 1992), Falling Down (Joel Schumacher, 1993), Geronimo: An American Legend (Walter Hill, 1993), Wrestling Ernest Hemingway (top-billed; Randa Haines, 1993), The Paper (Ron Howard, 1994), The Stars Fell on Henrietta (top-billed; James Keach, 1995), Something to Talk About (Lasse Hallström, 1995), The Scarlet Letter (Roland Joffé, 1995),
A Family Thing (top-billed, tevens productie; Richard Pearce, 1996), Phenomenon (Jon Turteltaub, 1996), Sling Blade (Billy Bob Thornton, 1996), The Gingerbread Man (Altman, 1998), Deep Impact (top-billed; Mimi Leder, 1998), Gone in Sixty Seconds (Dominic Sena, 2000), A Shot at Glory (top-billed, tevens productie; Michael Corrente, 2000), The 6th Day (Spottiswoode, 2000), John Q (Nick Cassavetes, 2002), Assassination Tango (top-billed, tevens scenario, productie en regie; 2002), Gods and Generals (Ron Maxwell, 2003), Open Range (Kevin Costner, 2003), Secondhand Lions (Tim McCanlies, 2003), Kicking & Screaming (Jesse Dylan, 2005), Thank You for Smoking (Jason Reitman, 2005), Lucky You (Curtis Hanson, 2007), We Own the Night (James Gray, 2007), Four Christmases (Seth Gordon, 2008), The Road (John Hillcoat, 2009),
Get Low (top-billed, tecebs executive producer; Aaron Schneider, 2009), Crazy Heart (tevens productie; Scott Cooper, 2009), Seven Days in Utopia (Matthew Dean Russell, 2011), Jayne Mansfield’s Car (Thornton, 2012), Jack Reacher (Christopher McQuarrie, 2012), Hemingway & Gellhorn (uncredited, HBO; Kaufman, 2012), A Night in Old Mexico (top-billed, tevens productie; Emilio Aragón, 2013), Wild Horses (top-billed, tevens scenario, productie en regie; 2015), In Dubious Battle (James Franco, 2016), Widows (Steve McQueen, 2018), Hustle (Jeremiah Zagar, 2022) en The Pale Blue Eye (Cooper, 2022). Duvall was niet zelf te zien in de eerste twee films die hij regisseerde en schreef: de documentaire We’re Not The Jet Set (over een rodeo-familie; 1974) en de speelfilm Angelo My Love (over Amerikaanse zigeuners, tevens productie; 1983). Produceerde de door zijn vrouw Luciana Pedraza geregisseerde documentaire Portrait of Billy Joe (over songwriter Billy Joe Shaver; 2004).