Ryuichi Sakamoto

71, Tokyo, 28 maart, darmkanker

Japans componist, musicus en acteur. Won een Oscar (samen met David Byrne en Cong Su) voor de muziek van The Last Emperor (Bernardo Bertolucci, 1987), waarin Sakamoto ook de rol speelde van legerofficier Masahiko Amakasu. Eerder oogstte Sakamoto groot succes met zijn eerste soundtrack, voor Merry Christmas Mr. Lawrence (Nagisa Oshima, 1983). Hij speelde daarin ook de hoofdrol van de ambivalente kampbewaker kapitein Yonoi. Toetsenist en medeoprichter in 1978 van het invloedrijke Yellow Magic Orchestra speelde een grote rol in de wereldwijde popularisering van elektronische muziek. Tot zijn overige filmsoundtracks behoren die voor Daijôbu, mai furendo/It’s All Right My Friend (Ryû Murakami, 1983), Koneko monogatari/Milo and Otis (Masanori Hata, 1986), de manga Ôritsu uchûgun Oneamisu no tsubasa/Wings of Honneamise (Yamaga Hiroyuki, 1987), Tha Handmaid’s Tale (Volker Schlöndorff, 1990),

The Sheltering Sky (Bertolucci, 1990), de documentaire Butoh: Body on the Edge of Crisis (Michael Blackwood, 1990), Tacones lejanos/High Heels (Pedro Almodóvar, 1991), Topâzu/Topaz (Murakami, 1992), Wuthering Heights (Peter Kosminsky, 1992), de tv-serie Wild Palms (1993), Little Buddha (Bertolucci, 1993), Wild Side (Donald Cammell, 1995), Love Is the Devil: Study for a Portrait of Francis Bacon (John Maybury, 1998), Snake Eyes (Brian De Palma, 1998), Gohatto/Taboo (Oshima, 1999), Alexei to izumi/Alexei and the Spring (documentaire over Tsjernobyl; Motohashi Seiichi, 2002), Derrida (documentaire; Kirby Dick en Amy Ziering, 2002), Femme Fatale (De Palma, 2002), het Argentijnse Los rubios (documentaire; Albertina Carri, 2003), Appurushîdo/Appleseed (manga; Shinji Aramaki, 2004), Tonî Takitani (Jun Ichikawa, 2004), Silk (François Girard, 2007), Zanan-e bedun-e mardan/Women Without Men (Shirin Neshat, 2009), Ichimei/Hara-Kiri: Death of a Samurai (Takashi Miike, 2011), Futaba kara tooku hanarete/Nuclear Nation: The Fukushima Refugees Story (documentaire; Atsushi Funahashi, 2012), Light Up Nippon (documentaire; Kensaku Kakimoto, 2012), Ana Ana (Petr Lom en Corinne van Egeraat, 2013), Hh to kuraseba/Living with My Mother (Yôji Yamada, 2015), The Revenant (samen met Alva Noto; Alejandro G. Iñárritu, 2015), Ikari/Rage (Sang-il Lee, 2016), Namhansanseong/The Fortress (Hwang Dong-hyuk, 2017), Ni de lian/Your Face (Tsai Ming-liang, 2018), het korte The Staggering Girl (Luca Guadagnino, 2019), een aflevering van de serie Black Mirror (James Hawes, 2019), Proxima (Alice Winocour, 2019), Minamata (Andrew Levitas, 2020), Di yi lu xiang/Love After Love (Ann Hui, 2020), Beckett/Born to Be Murdered (Ferdinando Cito Filomarino, 2021), de compilatedocumentaires Moskau 1941 – Stimmen am Abgrund (Artem Demenok, 2021) en Stalingrad – Stimmen aus Ruinen (Demenok, 2023) en het postuum uit te brengen Monster (Hirokazu Kore-eda, 2023). Sakamoto acteerde ook in New Rose Hotel (Abel Ferrara, 1998).

Hoofdpersoon van de documentaires Tokyo melody: un film sur Ryuichi Sakamoto (Elizabeth Lennard, 1985) en Ryuichi Sakamoto: Coda (Stephen Nomura Schible, 2017), waarin eens te meer bleek dat hij in toenemende mate vooral ecologisch activist was geworden. Ook te zien in Brand New Day (Amos Gitai, 1987), Burning Ice (Peter Gilbert en Adam Singer, 2010), Sukita (Aihara Hiromi, 2018) en No Smoking (over componist Hosono Haruomi; Sado Taketoshi, 2019). Schreef de muziek voor de openingsceremonie van de Olympische Zomerspelen van Barcelona (1992). Gescheiden van zangeres Akiko Yano.

 

Plaats een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.